Beker van België

Geschiedenis van de Belgische beker

Aanvankelijk werd deze competitie de "Beker van de Belgische Provincies" genoemd. De winnaar ontving een zilveren wisselbeker die door Z.M. Koning Albert van België, op dat ogenblik nog Prins, werd uitgereikt.

De beker werd voor de eerste maal gespeeld in 1907/1908 tussen ploegen samengesteld uit iedere provincie waar clubs ingeschreven waren voor de 1ste en 2de nationale afdelingen. In 1911/1912 werd het reglement gewijzigd : de wisselbeker werd betwist met directe uitschakeling en kreeg de naam "Beker van België"; men noemde hem ook "de Beker van de Koning". 

De eerste Wereldoorlog van 1914/1918 maakte een einde aan het bekeravontuur. Pas in het seizoen 1926/1927 werd er opnieuw bekervoetbal gespeeld volgens een nieuwe formule, die twee fases behelsde : een provinciale ronde en vervolgens een nationale ronde tussen de provinciale winnaars. 

In 1927/1928 kreeg de "Beker van België" een nieuwe structuur : hij werd in drie categorieën gespeeld (hogere afdelingen, lagere afdelingen en juniores afdelingen) met een algemeen klassement. In 1929/1930 werd deze competitie beperkt tot twee categorieën (juniores- en scholieren afdelingen) met een algemeen klassement. Vanaf 1931 hield de wisselbeker op te bestaan. 

Begin jaren 50 stond de vraag naar een competitie "Beker van België" opnieuw in de actualiteit. Verwikkelingen op het praktische vlak namen duidelijk de bovenhand. Volgens sommigen bracht de organisatie van dergelijke competitie de opmaak van de speelkalenders in gevaar. Tijdens de maandelijkse vergadering die de Vereniging van Clubs van Hogere Afdelingen hield op 29 maart 1952, werd gestemd ten voordele van een Beker van België met een proeftijd van één jaar. De groepering stelde voor een competitie met directe en progressieve uitschakeling te organiseren onder de benaming "Beker van België". De basisprincipes omvatten de kalender, de organisatie en de financiën. Lange discussies waren het gevolg zoals blijkt uit de tekst die "Sportleven" publiceerde in zijn editie van 30 april 1952 : "Het is niet mogelijk stil te staan bij deze details met het gevaar dat men uit het oog zou verliezen dat alle clubs, de pers, de comités en het publiek duidelijk en spontaan hun sympathie hebben betuigd voor de "Beker van België". Het voorstel werd ingeschreven op de agenda van de Algemene Vergadering met in werkingstelling vanaf het seizoen 1952/1953. De AG van 2 juli 1952 besliste het principe van de organisatie van de Beker van België goed te keuren met een proefperiode van één jaar maar anderzijds ze pas te realiseren vanaf het seizoen 1953/1954 gelet op de talrijke naar voren gebrachte argumenten. 

De edities van 1954, 1955 en 1956 werden respectievelijk gewonnen door Standard, Antwerp en RC Tournai. In 1956 waren de conclusies van het onderzoek door de Nationale Studiecommissie over de voortzetting van de Beker van België onder zijn huidige vorm formeel: de voortzetting van de Beker werd inderdaad verworpen met 55,5 % van de stemmen. De druk die werd uitgeoefend door de Vereniging van Clubs van de Hogere afdelingen wierp vruchten af. Er werd dus beslist de Beker op te schorten voor één seizoen om het Uitvoerend Comité toe te laten een nieuw project ter studie te nemen dat iedereen zou kunnen aanvaarden of verwerpen.

Spijtig genoeg werd de Beker niet meer gespeeld gedurende acht jaar en zag hij opnieuw het levenslicht bij de oprichting van de Beker der Bekerwinnnaars die de mogelijkheid bood zich europees te kwalificeren. La Gantoise was de eerste Belgische vertegenwoordiger in de Beker "C2" in 1964/1965.

Bron: KBVB

Resultaten van K.A.A. Gent

(1): US Doornik kwalificeerde zich op basis van het aantal bekomen hoekschoppen gedurende de wedstrijd.

Informatie